|
Klicken
auf den Pfeil ruft die Übersetzung auf
6
|
|
1 Aeole Geschichten |
 |
| Aeole
Dönkens un Schnecke teo muiner Tuid, iut iusen
schönen Woisten. Iuse Woisten es eun Dörp seo
ziemlik innen Tale, bewont van vielen netten Minsken.
Früher was et eun Kerkdörp un tweu Scheoldörper, dat
ganze was eben Woisten. De Grenze twischen Ober un
Unnerwoisten ging biu us mitten dürt Hius, den
Grenzsteun upp'n Platze hätt man wall sitten loden.
Koken maken wiu früher in Unnerwoisten un schlopen
deon wiu wier in Oberwoisten. Vandage es dat jo
olles met Iuffel ingemendet, un dat es eok ganz
schön. De Jiugend hätt vandage Fernsehn, Radio un
wat et nich olles an fünen Sachen neo meiers gift.
Wiu gingen früher des Omds viel inne Nobaskopp, wiu
jungen Gäste maken Handarbeut un met den Öllern word
votellt oder eok viel sungen; teo lachen gaf et eok
geneog. |
2 Kruig innen Iuffelsken Holde |
 |
| Wat
deomols iuse Lehrer Huinche was, de seh denn eok oft
oll inner Scheole: Ja, ja, Kinder, das alte Lipper
Platt und die damit verbundenen alten Geschichten,
die müssen wir hochhalten. Dann votelle heu us eok
van den Kruige twisken Vleode un Iuffel. De
Iuffelsken hedden sik ober niu verschlopen un keumen
bleoß neo bet int Iuffelske Holt, wo de Vleotsken
oll an rumorn wörn. Ja, seggt deo de Iuffelske
Saldodenrot, seo geuht dat niu man nich, wiu hätt
doch nau köunen Kaffee hat, un dörümme müt wiu us
doch eorst stärken. Jo, sehn de Vleotsken do heolt,
wiu met, denn wiu hät jo oll den längsten Weg hat.
Os seu niu froistückt hadden, konn sik keiner mehr
reugen, seo donne wörn se olle. Van diusser Tiut
ober hät dat Holt den Nomen Frettholt. |
3 Nuje Technik uup'n Biuernhobe |
 |
| Os
junget Luid dröp eck mol den aeolen Bachelsmeuer
unner biu de Schmie. De votelle miu denn eok, wat
iuhn mol so passiert was. Ja Luid se heu, wenn man
doch teo niuschierig es, dat döcht nich olls teoviel.
De eole Biuer Schalk iut Sunnern hadde doch eunen
Silo maken loden un wiul dat de eurste Silo hiur inn
Dörpe was, mos eck doch eok mal hen un kuiken wat dat
vörn Ding was. Eunes Dages ging eck denn metn
Eukmeuer inner Hand non Sunnern dür. Os eck uppen
Hoff kam, seok eck in de eunen Ecke vo de Remise
eunen greoden Deckel blinkern. Holt dachte eck, dat
es sicher de berühmte Silo, eck bühr den Deckel
heoch un seogar eune Leddern stohnt do inne. Eck
ging up de Leddern harunner un de Deckel fell achter
miu teo, wat niu? Oh Bachelsmeuer, dachte eck vo miu,
wat bist diu doch schrecklichen niuschierig, denn
eck kreig den Deckel nich wier heoch. Met euner Hand
moßt eck miu doch faste heolen, un met de annern
Hand schleog eck met denn Stocke unter den Deckel,
ober et nutze niks. Met eunem Mol ging de Deckel
heoch un de eole Schalk reup van boben: Bachelsmeuer,
wie kümmst diu in münen Silo? Jo reup eck harupper,
wiewall? Ober Schütt inne Meese, wenner niks inne
es. Ja Luid, wat hedde eck wall bleos maket, wenn de
Silo eok man half vull was? Eok denke, seo viel
Schönes hedde eck diu doch nich mehr votellen
können, os eck jetzt dohn hebbe. Jaja, seh de eole
Schalk, de den Dag justamende Besuch hadde un dem
siunen Silo wüsen woll, wat et doch nich olles inner
Welt gift. Jetzt wilt wiu ober nah Hius un us eurst
mol an euner geohn Tasse Kaffee laben, eck läobe, da
hätt wiu jetzt vodeunt. Et es doch wunnerbar, dat
näoh olles geoht afgohn es. |
4 Dat Mühlenspell |
| Wat
miun Pappe was un de eole Beoben Enrstken spielen
unwiuß gerne Mühle. Eunes Sunnobends Oms spielen de
Beuden wir eohr Mühlenspell, wobui keiner van den
Beuden voleusen woll. Et word jümmer hen un her
schoben. De up eunmol stond iuse Mammen inner Dür un
un piusse dat Lecht iut, et was demols jo nao
Petroleum, ober de kost jo eok Geld, et was doch oll
Sundagmorn 4 Iuhr. Ja, seggt miun leube Ernstken deo,
denn wärt et ober Tuit vo miu, dat eck na Hius kume.
|
5 Floiken es nich erlaubt |
 |
| Eunes
Dages trat iuse Pappe morns iuder Hiusdür un sag
iusen Nober metn Pasteor uppa Strode stohn. Do hor
heu justamente wie iuse Nober seggt, un daß vamukt
Herr Pasteor, met eon Sit was eck ober de Pütten. Do
seggt de Pasteor, aber mein lieber Herr Nachbar, Sie
dürfen doch nicht fluchen. Nai vamukt, Herr Pasteor,
eck wilt eok nich wier deon. |
6 Eon Perd find jümmer no Hius |
| Iuse
eune Noba moß eunmol inner Wiken noh Schötmar teor
Genossenschaft. Dann fohr heu middags met suinen
Perdken leos un twar seo, dat heu jigen Omd wir biu
Moritz heolen konn. Dat Perd bleif stille stohn un
iuse Noba ging eurst mol harin, üm seon lüttgen teo
probeoern. Ei, wat schmicke de doch richtig lecker,
man bleif sitten un drang denn neo eunen un neo
eunen, bet et dann seo giegen 11 Iuhr was. Dann seh
man Adjüss, ging vo de Dür un leh sik uppen Wagen,
wo man doch seo buts inschlopen was. De eole Jöckel
wuß den Weg ganz van olleine nah Hius, seogar de
Kurven kreig heu eohne Schwieben, un vo de Hiusdür
bleif heu ganz trubbe stohn, bet ühn de Noba dann in
Stall brochte, teo euner geohn Krippen vuller Habern,
de middags oll ferg maket was. De Noba ober kreop in
siun schmuige Bedde, wo heu schwanke de Aeugen teo
make. An annern Morn ober gaft et vör ühn geoh Tasse
Kaffe. |
7 Musik iut den Möbelwagen |
| Wat
iuse Lehrer Köller was, de votelle miu mol, heu wör
os Junglehrer in Lipperode wesen. Hiur leite heu oll
den Gesangverein. Ja seggte teo miu, Elisabeth,
glaubs man, als junger mensch hat man doch öfter
auch noch viel Streiche und lustige Flausen im Kopf.
Da wir auch damals viel Freude und Spaß liebten, so
lud ich für einen Sonntag einen großen Möbelwagen zu
uns. Erst luden wir das Harmonium ein und dann alle
Männer vom Gesangverein. Der Wagen wurde zugemacht,
und ab ging die Fahrt durch ganz Lipperode und
Umgegend. Es wurde gesungen und gespielt, wir waren
ein schöner Chor. Als wir abends nach Hause kamen,
hatte sich doch eine Menge Leute eingefunden, die
gar nichts wußten, was eigentlich los war. Als aber
dann einer nach dem anderen ausstieg und alle
freudige Gesichter zeigten, ging ihnen allmählich
ein Licht auf und ein großes Lachen war die Folge.
Weil es nun doch so schön gewesen war, sangen wir
dann noch gemeinsam das Lied "In der Heimat ist es
schön". |
8 De Eortflaschen |
| De eole
Willem wohne in jungen Johrs in Pilen, un wenn heu
mol int Dörp kam, kehr heu eok gern in'n Woisner
Kreoge in. Hiur worte denn eorst mol nen lüttken
drunken, un wenn de geot schmicke, kam glücks neo
eune achterher. De lüttke Eortflaschen de kam boben
inne Rocktaschen, dat de bleos ganz bleif, denn de
schmicke eunen in'n Hiuse doch eok neo geoht. Inner
Berkenstrode fell ober miun leobe Willem düht up de
Neesen, un niu seh de Flaschen jümmer kluk, kluk,
kluk. Jo, seggt Willem, de dat nich richtig vostohn,
jojo upp, upp, upp, help diu man sülmst up, ek kann
eok nich upp. Heu dachte wal, deo hedde neo euner
legen. Van eunen votellt, de just doteo kam. |
9 De Kruigstuit un eohr Tücken |
| Os seu
nohers iuse Nobas wörten, moß de Hopa während des
Kriuges na Lemge int Krankenhius. Niu hedden ober de
beuden öllern Lui sik eok eun Schwuin teon
schlachten upfeort, eunen Schlächter ober gaf et
nich, de Kerls wörn doch olle Saldode. Os de Hopa
niu in Krankenhiuse was, besochte iuhn denn eunes
Dages de Homa in Lemge. De eorste Froge, Modder,
haet jiu dat Schwuin oll deode? Nei, seggt Homa, de
Schlächters sin doch olle in'n Kruige, un wo sall
man bleoß eun Mannsminske weg nimen, de us dat
Schwuin schlacht. No euner Wuile dreiht sik iuse
Hopa ümme un sägt, ja, denn steckt'n jetzt man
Finger in'n Es, denn lacht sik weunigstens deoht.
Och Luit, seggt Homa, wat was miu dat doch
schanierlich teo, for de annern Kerls olle, ober os
seu dann olle lachen un meunen Homa, wenn iuse Hopa
oll wier Dönnekens maket, denn geut et oll wier
bergup un heu kümmt unner Dagen nah Hius. Och seggt
Homa, Luid, wat hebbe eck miu froigget, et word miu
doch glücks seon bieden lechter ümt Harte.
|
10 Dat greode Malheuer |
| Eck was
ungefähr seo 4-5 Johr eolt, da kofte sik miun Breor
eun Bandonium. Dat was ober gar nich no miunen
Geschmack. Eun ode 2 mol inner Wiken droiben sik biu
us de Jungs iut iuser Nobaskop teon singen un
spielen. Dat wörn denn jedesmol iuse Nobars Fritze
Meuerkeord, Gustav Biegemann, Gustav Pecher un Willi
met Gustav Ruider. Wenn dann singen un spielt word,
reup eck jeudesmol o Mama, bring mich bitte, bitte
ins Bett, das große Malheuer is doch wieder da. Et
was ober süs eune schöne Tiut, besonders os de Jungs
neo ümmer tehaupe keumen. Un denn kam de eurste
Weltkriug. |
11 Guiz kinnt keune
Grenzen |
| Iuse Nobas Anna was
eun ganz sparsamet Luid. Wenn irgend wat was, se et
buts, jo dat kost ober Geld un dat mot man doch
sparen. Eunmol kam Nobas Willi nohn Hobe un hedde
gern vo siune Hönnernester bleos eun bittken Heu
eoder Streoh teon iutleggen. Jo seggt Anna, dat
kannst diu hebben, ober kum man düsse Dage wier, eck
mot jo jetzt ollerwegen Lecht maken, dat kost jo
olles Geld. Klar seggt Willi, dat geuht, ober wat
makst diu denn dor? Eck koke Euer, seggt Anna, un
lüchte af un dann met de Taschenlampen in seon
lüttken Pott. Mensch seggt Willi, häst diu denn hiur
inner Küken kein Elektrisch? Sicher doch, seggt
Anna, ober dat kost doch meier Geld os de lüttke
Taschenlampenbatterie, Junge, Junge, de gift et ober
auk nich ganz ümsüss. Ja, ja, et gaf deo eok oll
sparsame Lui. |
12 Wuinachten met
Kinneräugen |
| In de wiuden
Nobaskopp wonne eune Famuilige met meiern Kinnern.
Dat lüttke was wall seo 3 oder 4 Johr. Eunen
Wühnachtsmorn drof denn de lüttke Fritz eok met no
de Lechterkerken ümme 6 Iuhr, dat was ober doch
wal'n biden teo freoh für den lüttken Pruk, denn geu
was jümmer ann votellen un froge de Mamm düt un dat.
Os dann de Pasteor upp de Kanzel steig, froge iuse
lüttke Fritze ganz helle, diu, Mama, wat well denn
de Unkel dor in de Tunnen? Eun vagneutet Schmunzeln
ging dür de Gemeune, ober et was doch jümmer neo eun
Kuind, wat dor seo froge. |
|
|
|
13 De Koppstand |
| De eole Süm Brand
van Beobache was eun ganz gefälligen un frünliken
Minsken, bleoß af un dann drang heu eock gerne mol
eunen greoden Schluck. Biu Hoetland kon man driuste
sitten, et toffte jo keiner up ühn. Dat eune Mol
hadde heu ober doch seo viel lad, dat heu biun
Beukenhobe oll diut innt Stölkern kam. Dat Uppstohn
make ühn doch oll viel teo schaffen, denn met de
Büchsendregen satt heu annen Dor faste un dobui
stohn heu neo uppen Koppe. Wenn do nich just eun
Nobar vobui kumen wör un hedde ühne wier ümmedreit,
wer weut. off heu dor vange nau stohn wörte. |
14 Tweu Döstige |
| Et was eun paar
Johrs no den letzten Kriuge, do hadden sik hür tweu
Heinis tehaupe dohn, wo man eok van seggen kann, de
hätt sik socht un hätt sik funnen, denn seu möchten
olle beude gern eunen iut de Flasken. Iuse Atta, wie
man ühn reup, koffte sik eunes Dages seon lüttken
Drüradwagen, heu hadde doch hiur in'n Dörpe eunen
Kollhandel upmaket. Niu konn heu den Luin doch eok
de Köhle int Hius bringen. Teo gliuker Tiut ober eok
düsse beuden Heinis no Heotland in Borke fohrn, denn
dat was doch dat schönste no Fiuerobend, seon
Lüttken achter de Binde deo schütten. Eunmol inner
Wiken brochte Atta de Beuden denn non Borke un soms
gigen 11 iuhr hale heu se wir af. Dann wörten de
Beuden achter upn Wagen lad un af ging de Fahrt bet
no iuseb Heotland. Upp Huckepack brochte heu de
Beuden inne Wertsstoben un seh, nun lotet juv man
voider vull laupen, bet morn freoh in de frisken
Luft werd jü schon wir nöchtern. Un tatsächlik,
deosse Beuden wörn de Eursten inner Arbeut. |
15 De leste Schuß |
| Wat iuse Noba Fritze
was, hor eok siuner Tiut met teon Kriegervoeun. Wenn
niu euner van den eolen Kriegers vostarb, worten
jedesmol 6 Mann iutsocht, de dann am Schluß de Fuier
ober dat Grab scheuden moßten. Seo was dat eok dat
eune mol, olle sesse hadden aftogen, 5 ballern inne
Luft, bleos Fritze siun Gewihr se garniks. Deo up
eunmol ging eok düsse Schuß neo leoß. Kuk sui seggt
Fritze, denn was ek diu doch ann Schlusse neo juste
teo günnen. |
16 Eun anner Koppküssen |
 |
| Et was während des
letzten Kruiges, do hadde man hiur uppen
Kriukenplatze, direkt vo usser Hiusdür, eun greodet
Foer Bruchsteune afladt. Wofeor un worümme dat wuß
keiner, na geot, seu leugen dor niu mol. Eunes
Nachts was eun Spektakel vo iuser Hiusdür, os wenn
euner met Steunen schmeid. Eck stond up keik iuten
Finster, do sag eck eunen Mann, de dreie eunen
greoden Steun mermols ümme, teoletzte moß heu doch
wall passen, denn heu nahm ühn jetzt osse
Koppküssen un leh sik schlopen. Eck seh teo iusen
Pappen, weißt Du wer das ist, das ist Onkel
Heinrich, der will hier wohl vor der Türe schlafen. Dat hadde heu doch wall neo metkriegen, denn heu
sprang up un ging de Strode harupper. Met eunen Mol
bleif heu stohn un reup Gude Nacht eok un bet de
annern Dage. Den greoden Steun mössen wiu natürlich
an annern Dage sümst wir wegbringen. |
17 De Holtkopp |
| Eunes Omds wörn wiu
mol wier inner Nobaskop teon Besuch. Do votelle us
denn de Unkel dor, dat heu inner Zeitung lesen hedde,
dat in düssen Johr viele lüttke Luidens geborn
wörten. Dat es denn jo man schlecht, seggt de Unkel,
denn de krüht jo nohers olle keinen Kerl met. Ja
seggt deo de lüttke 9 jöhrige Sunemann, de achtern
Oben satt, de denn keinen mehr mett kriegt, nimmt
doch eunfach eunen Holtkopp. Wiu kieken us olle
greot an, mössen denn doch lachen ober seon lüttken
Pruk un siunne Ansicht. |
18 De Saldotentuit |
| De eole Onkel Hense,
gebürtig eok hür iut de Schmiede, wonne in den
letzten Kriugsjohrn un eok dono bet teo siunen Enne,
hiur biu siuner eunen Nichte. Wenn heu de annere
Nichte, de fast uppn Beobache wohne, besoiken woll,
kam heu eurst nen biden biu us harin un sedde sik
met inne Stoben. Biu de Rückkekr was et datsülbe. Jo
Jule, seh heu denn teo iuse Mama, läuf et man, de
aulen Beune witt doch nich ma seo os in jungen Johrs,
ober eck sin neo teofrie, un dat es jo de Haupsache.
Dann votelle heu us eok gerne seon biden iut auler
Tiut, besonners os heu 12 Johre Saldode was. Eunmol
was heu teo Hius in Urlaub, do word siun Vadder
krank. Deo hadde miun leobe Fritze ober niks
üligeres teo deon, os siune Militärsachen iut teo
teon un rin in de Arbeutsklamotten un för den Pappen
de Arbeut maken. No 3 Dagen kam denn de Nachricht,
sofort aus dem Urlaub zur Kaserne zurück. Eck wuß
oll ungefähr wat leoß was. Kerl, seh de Major osse
miu sag, was hat er denn gemacht, war ihm des Königs
Rock nicht gut genug? Doch, Herr Major, aber um
denselben nicht zu beschmutzen, zog ich bei der
Arbeit, die ich für meinen kranken Vater machte,
meine alten Klamotten an und meldete mich sauber und
rein wieder zur Kompanie zurück. Kerl, das hat er
fein gemacht, abtreten. Sui, do hadde mui doch euner
anzeiget, denn an annern Morn heude et, Hense,
sofort auf die Stube kommen, do kreig eck neomol 8
Tage Urlaub, wat freuge eck mui, un miun Pappen
eurst, eck drofte doch för iuhn inner Schmie
arbeuggen. Seo est dat manchmol innen Lieben, eok
biun Saldoden gift et Freode un Aerger. Seo Luid,
seggt Onkel Hense dann teo mui, jetzt mot eck ober
maken, dat eck teon Eden wier in'n Hiuse bin, bet
düsse Dage. |
19 De Hamsterfallen |
Seo ging de Onkel
denn na Hius un wiu freogen us oll up das neichste
Mol, wo heu us dann wier vann eolen Tuin un eok van
van siunen Erlebnissen votellen wörte.
Wat muin Unkel de eole Franz Fritchen was, de was
innen Winder Hiusschlächter un in Sommer moß heu den
Luin de Hamster un Wönewörme iut den Görnts halen.
Dat äole Veutuigs was deomols oll hadder votren.
Olle Dage leob heu seo met 5-6 Hamsterfallen in
iusen Dörpe harüm. Wat freuje et ühn, wenn heu wier
seo 10-12 Stück packet hadde. Vandage sett de
meisten Lui seo lüttke Stinkekiegel, do blübt oll
viele Hamsters van wege. |
20 De Spoßmaker |
| Eunes Omds satt iuse
Pasteor biu Bekannten hiur in'n Dörpe. Deo kloppe
euner ganz gewaltig ant Finster. Oh, meune de
Pasteor, was ist denn das? un sprang van Sofa upp.
Och seggt de Suhne Herr Pasteor, dat was bleos
Schütt inne Meese. Heinerken, roib de Modder, diu
sast dat nich jümmer mehr seggen. Ja seggt
Heinerken, den Namen hett heu eunmol un den behölt
heu eok. Herr Pasteor, de Mann es neo nich inner
Stoben, denn het heu oll wier siunen Spruch seggt,
un tatsächlik, de Pappe neudige ühn harin, un schon
seggt miun leobe August, ja schütt inne Meese, dat
kann ek eok wal deon, un sedde sik buts biun Pasteor
upp dat Sofa. Seo hadde doch mancher euner siunen
Spitznamen Kriegen. |
21 Dat lade Middageden |
| Onkel Hense hadde
eunmol Geburtstag, un teo diusser Fuier hadde heu
eok den Pasteor inladt teon Eden. Ober anstatt ½12
Iuhr osse afmakt, kam iuse Pasteor eorst veornimer
Wuise ümme 1 Iuhr. Dat gefell ober Onkel Hense gar
nich, denn heu konn jo keunen Middagsschlop meier
heolen. Drüm seh heu schlankweg teon Pasteor, ja
laeubt Seo man Herr Pasteor, met düsser Pünktlichkeut
haett Seu miu direkt den ganzen Geburtstag
verdorben. |
22 Verwesselung van
Namen |
| Miune Süsster was
wal seo 12-13 johr, deo moß et för de Frau Schwein,
de demols biu us wonnen, no Iufel teor Aftheoken un
de Medizin halen, de de Doktor voschrieben hadde. Up
den Truigewege begigne eot eun Landauer, de et
früher neo os Kutschwagen gaf. Kleines Fräulein,
möchtest du ein bißchen mitfahren? Gern, seggt muine
Süsster, wenn Sie mich ein Stückchen mitnekmen
möchten. Do frogt denn eok de Mann, wo warst du denn
mein Mädchen. Ich mußter zur Apotheke und für Frau
Schwein die Medizin abholen, die der Arzt
verschrieben hatte. Do seggt de Mann, wie alt war
denn das Schwein? Das ist eine Frau Schwein, seggt
miune Süsster, die wohnen bei uns im Hause, und weil
die keine Kinder haben, mußte ich für sie das holen.
Deo faengt de Mann an teo lachen un froget suinen
Kutscher, sagen Sie mal, gibt es wirklich solche
Namen? O ja, seggt de, da könnt ich Ihnen schon eine
ganze Reihe von sagen. Aber die lassen sich ja jetzt
alle umschreiben, so daß diese alten Namen nur noch
in den Kirchenbüchern zu finden sind. Seo hadde
miune Süsster eok neo eunen schönen Spoß, et briuke
doch nich den ganzen Weg teo Feode maschiern. |
23 De Schnurrbort un
suine Tassen |
Un jetzt teon geon
Schluß, will ek neo eun kleunet Dönneken van iuse
Pappen deteo schruiben. In siuner Jugend hadde heu,
wie seo viele Annere eok, eunen schönen Vullbort.
Dat was doch demols ganz greode Meode. Ober met den
Kaffee drinken woll et nich seo recht. Do koffe iuse
Mamme eunes Dages eune Schnurbortstassen, un iuse
Pappe konn doch niu eok siunen Kaffee met viel Genuß
drinken. Eunes Dages fell iuhn dat schöne Stück ober
iut de Hand un kaputt was de Tassen. Wat niu? Innen
gingen denn Pappe un Mamme no Tante Nüllmeuer teon
Katuffel iut maken, do gaft et denn eun schönet
Stiutenbodder, ober Kaffee drank iuse Pappe nich.
Jetzt hadde Emmi ober eunes Dages iut Iufel eune
feine Schnurbortstassen met brocht. Ja seh iuse
Pappe, Berta, wenn dat seo es, denn giff miu eok man
eon Köppken Kaffe, iut düsser schönen Tassen kann
man doch glücks bedder drinken. Siune kaputten
Tassen teo Hius word dann eok dür eune Nuie ersett
un dat was niu seo schön, dat heu eunmol biu us teo
Hius un dann eok mol wier biu Tante Nüllmeuer siunen
Kaffe drank. Sui seh iuse Pappe, man mot doch eok
mol kaputtet Geschirr maken, süss gift et doch kein
Nuijet.
O Woisten, iuse Woisten, wat hätt wiu Diu doch gern.
Diu bist iuse Heume un dat Loibste för us, up düser
Ern. |
|